NEDEN KENDİMİZİ YETERİNCE İYİ GÖRMÜYORUZ?
İyi değilim yani kötü biri olma duygusu fark etmesek de çoğumuzun bilincinin derinliklerinde yer alır. Kötü biri olma duygusunun kökeninde; özellikle erken yaşlarda yalnız bırakılma vardır. İster fiziksel, ister duygusal olsun bu terkedilme duygusu çocuk için çok acı vericidir. Ve bana böyle acı bir şey yaşatıyorlarsa ortada bir hata vardır diye düşünerek kendini suçlamaya, değersizleştirmeye başlar.
Peki bu kötü olma duygusu nasıl oluşur birkaç maddeyle açıklamak istiyorum.
Anne ya da babanın çocukla beraber bulunmaması ve gelişimine yardımcı olmaması gibi durumlarda çocuk bu ilgisizliği terk ediliş gibi algılar ve bir zaman sonra sevilmeye layık olmadığını düşünür. Duygusal mantık şöyle gelişir; Beni sevselerdi terk etmezlerdi, ilgilenmediklerine göre ben sevilmeye layık değilim.
Sevgi duygusundan uzak büyüyen ve anne babanın kötü davranışlarına maruz kalan çocuk anne babasına öfke duyar. Ve duygusal mantık şöyle der; Anne babamı sevmem gerekir, ama ben onlara öfke duyuyorum öyleyse ben kötü bir insanım.
Ya da çocuğa aşırı ve kapris dolu cezalar verilirse duygusal mantık şöyle der; Beni böyle incittiklerine göre çok hatalıyım, kötüyüm.
Çocuk görünüşünden ötürü sert eleştirilere maruz kalırsa; Örneğin annem çok şişman olduğumu söylüyor demek ki ben çirkinim, görüntüm kötü der ve kendini beğenmez.
Ya da davranışlarından dolayı eleştirilirse örneğin; babam hep başarısız olduğumu, beceremediğimi söylüyor demek ki ben bir şey başaramam, beceriksizim.
Ya da çocuğa aşırı sorumluluk verilir anne babanın ihtiyaçlarını karşılamak zorunda kalır, kendi ihtiyaçları göz ardı edilirse; Benim isteklerim, ihtiyaçlarım önemsiz, gereksiz önce başkalarını düşünmeliyim, kendimi feda etmeliyim, yoksa bencil olurum.
Anne babanın çocuğun yanında onunla ilgili yaptıkları tartışmalarda duygusal mantık şöyle der; Benim yüzümden tartışıyorlar, demekki ben kötüyüm, sorunlara yol açıyorum.
