Tüp bebekle tekrarlayan başarısızlıkta yaklaşım

Tekrarlanan Tüp Bebek Başarısızlıkları ve Temel Nedenleri

Tekrarlanan tüp bebek uygulamalarında sonuç alamayan çiftler detaylı olarak incelendiğinde, başarısızlığın altında yatan belirli faktörler öne çıkmaktadır. Yapılan klinik değerlendirmeler sonucunda en sık rastlanan bulgular arasında tüp problemleri, çiftlerde görülen kromozomal anomaliler ve rahim iç duvarı (endometrium) ile ilgili anormallikler yer almaktadır.

Bu sorunların tespiti için farklı tanı yöntemleri kullanılır. Tüplerle ilgili problemler HSG (kanal filmi) ve laparoskopi ile teşhis edilirken, kromozomal anomaliler çiftlerden alınan kan örnekleri üzerinden belirlenir. Rahim iç duvarını değerlendirmede en etkili yöntem ise histeroskopidir. Bu yöntemle saptanan yapışıklık, polip ve miyom gibi patolojiler cerrahi olarak düzeltilebilmektedir.

Başarısız Tüp Bebek Uygulamalarında İzlenecek Yöntemler

Başarısızlıkla sonuçlanan denemelerin ardından, başarı şansını artırmak adına aşağıdaki tedavi ve müdahale yöntemlerinin gözden geçirilmesi büyük önem taşımaktadır:

1. Tüplerin Alınması veya Bağlanması

Tüpler, rahim içi ile yumurtalıkları birleştiren kanal yapısındaki organlardır. Tüplerde meydana gelen ciddi hasarlar ve iltihabi hücre birikimleri, rahim içine sızarak embriyoların tutunmasını engelleyebilir. Özellikle hidrosalpenks (tüpte iltihabi sıvı birikmesi) olgularında tüp bebek başarı oranı yarı yarıya düşmektedir.

• Yumurtalık rezervi zayıf olan kadınlarda: Tüpün tamamen alınması yerine, rahimle birleştiği noktanın kesilmesi tercih edilir.
• Amaç: Yumurtalıkların kanlanmasını korumak ve verimliliğin azalmasını önlemektir.

2. Assisted Hatching (Destekli Yuvalama)

Embriyoların etrafını saran ve rahime tutunmadan hemen önce açılan koruyucu bir zar bulunur. Assisted hatching yönteminde, bu zarda doktor tarafından kontrollü bir delik açılır. Bu işlem, özellikle aşağıdaki durumlarda başarıyı olumlu etkileyebilir:

• Tekrarlayan tüp bebek başarısızlıkları,
• 38 yaşından büyük kadınlar,
• Embriyo zarının (zona) normalden kalın olduğu durumlar.

3. Preimplantasyon Genetik Tanı (PGT)

Bu yöntem, embriyoların rahime transfer edilmeden önce genetik olarak incelenmesi esasına dayanır. Çiftlerde tespit edilmiş bir kromozomal anomali mevcutsa, sağlıklı embriyoların seçilmesi PGT ile mümkündür. Ancak genetik bir riskin bulunmadığı durumlarda yöntemin faydası klinik olarak tartışmalıdır.

4. Blastosist Transferi

Standart uygulamalarda embriyo transferi genellikle 3. günde yapılırken, bu yöntemde transfer 5. günde gerçekleştirilir. Süre uzadıkça anormal embriyoların gelişiminin duracağı, büyümeye devam edenlerin ise daha sağlıklı olacağı öngörülür. Ancak yumurta sayısı az olan hastalarda gelişim riski nedeniyle tercih edilmeyebilir.

5. Coculture (Yapay Rahim) Yöntemleri

Laboratuvar ortamında embriyolar normal şartlarda özel sıvılar içerisinde saklanır. Coculture yönteminde ise embriyoları desteklemek amacıyla özellikle endometriumdan (rahim içi dokusu) alınan örnekler kullanılır. Bu yöntemin klinik başarısı üzerindeki etkisi günümüzde halen tartışma konusudur.