Çocuklarda ayrılma anksiyetesi
Çocuklarda 7 ay-6 yaş arası ayrılık anksiyetesi görülmesi normaldir. Ayrılık kaygısı gelişimin normal bir parçasıdır. Koruyucu ve uyumu artırıcı bir özelliktir. Ayrılık kaygısının olabilmesi için önce bağlanmanın gerçekleşmesi gerekmektedir. O nedenle ayrılık anksiyetesinin ilk altı aydan sonra görüldüğü kabul edilmektedir. Bir çocuk temel bakım verenin yanında rahatlıyorsa, o kişi ile zamanının çoğunu geçiriyorsa, korktuğunda onu arıyorsa ve ona olumlu tepki veriyorsa bu durum bebeğin o kişiye sağlıklı bağlandığını gösterir.
Ayrılık Anksiyetesinin Belirtileri Nedir, Nasıl Anlaşılır
Çocuğun evden veya sevdiklerinden ayrılacağında yada ayrılma ihtimali olduğunda bulunduğu gelişimsel dönemden beklenmedik düzeyde aşırı kaygı göstermesidir. Ayrılık esnasında; aşırı huzursuzluk, ayrılığı engelleme çabası, dehşete kapılma, yapışıp tutunma, ağlama somatik (bedensel) yakınmalar görülebilir. ayrılma riski yokken evde oldukça rahat ve mutlu olabilirler. Özellikle okul öncesi eğitime başlayan çocuklarda rastlanma sıklığı fazladır. çocuğun ebeveyninden yada bakım verenden ilk ayrılık deneyimi genellikle bu dönemde oluşmaktadır. Okula gideceği sabah bedensel yakınmalar (örneğin karın agrısı) görülür ama evde kalmasına izin verilince geçer. Okulda evi aratma, hasta olduğunu söyleyerek gelip alınmasını isteme, sınıfa girmeme gibi davranışlar eşlik edebilir.
Ne Zaman ve Kimden Yardım Alınmalıdır
Ayrılma anksiyetesi belirtilerinin okulun ilk iki haftasından sonra devam etmesi durumunda uzman yardımı alınması gerekebilir. Belirtilerin şiddetine göre okul reddine kadar giden bir probleme dönüşme ihtimali yüksektir. Okul reddi görülen çocukların %75 inde ayrılma anksiyetesi olduğunu bildiren araştırmalar vardır. Bu riskler göz önüne alındığında ayrılık anksiyetesinin psikoterapisi çocuk ruh sağlığı açısından oldukça önemlidir.
Psikolojik rahatsızlıkların psikoterapisi klinik psikologların ve psikiyatri hekimlerinin yetkinlik sınırları içerisindedir, yukarıdaki belirtileri gözlemlediginizde bir çocuk ergen psikiyatrisi yada klinik psikologdan yardım alınmalıdır.
